مقدمه: مراقبان خانوادگی بیماران، در واقع ستون فقرات سیستم مراقبت های بهداشتی درمانی هستند و اغلب خود به عنوان بیمار محسوب می شوند زیرا تعهد و الزام آنان برای مراقبت از فرد بیمار و ناتوان در خانواده ممکن است به تخریب روانی منجر شود. این تحقیق در سال 1379 بر روی مراقبان خانوادگی بیماران روانی مراجعه کننده به مرکز روانپزشکی زاهدان به منظور تعیین میزان فرسودگی و خستگی روانی آنان انجام گردید. مواد و روش: پژوهش حاضر با روش توصیفی تحلیلی بر روی 125 نفر مراقب خانوادگی بیماران روانی مرکز روانپزشکی زاهدان انجام گردید. با در نظر گرفتن ویژگی های واحدهای مورد پژوهش ابتدا با استفاده از پرونده، خصوصیات فردی و تشخیص روانپزشکی بیمار بررسی و ثبت گردید و سپس اطلاعات مربوط به خصوصیات فردی مراقبان و میزان فرسودگی و خستگی روانی آنان توسط پرسشنامه و به صورت مصاحبه جمع آوری شد. داده ها با استفاده از شاخص های توصیفی تحلیلی ارایه گردید. نتایج: یافته ها نشان داد، از مجموع مراقبان 26.4% فشار روانی خفیف، 60.8% فشار روانی متوسط و 12.8% فشار روانی شدید داشتند. میانگین فشار روانی حاصل از نگهداری و مراقبت بیماران اسکیزوفرن و سایر اختلالات سایکوتیک بیشتر از بیماران با تشخیص اختلال خلق گزارش گردید. بحث: پرستاری و مراقبت طولانی مدت از بیماران روانی در منزل فشار زیادی را به مراقب تحمیل می کند 73.6% مراقبان خانوادگی در این مطالعه فشار روانی متوسط تا شدید داشتند. این فشارها می تواند سلامت روانی مراقبان را به مخاطره انداخته و کیفیت مراقبت و نوع ارتباط با فرد بیمار را مختل نماید و ضرورت انجام مداخلات برای کاهش این فشارها توصیه می شود.

سابقه و هدف: مراقبین خانوادگی بیماران روانی در واقع ستون فقرات سیستم مراقبت های بهداشتی، درمانی بوده و اغلب خود بعنوان بیمار محسوب می شوند زیرا تعهد و الزام آنان برای مراقبت از فرد بیمار و ناتوان در خانواده ممکن است به تخریب روحی، روانی منجر شود. این مطالعه به منظور تعیین میزان فرسودگی و خستگی روانی مراقبین خانوادگی بیماران روانی انجام گردید.مواد و روشها: این مطالعه توصیفی ـ تحلیلی بر روی 125 نفر مراقب خانوادگی بیماران روانی مراجعه کننده به مرکز روانپزشکی زاهدان طی سال 1379 انجام گردید. ابتدا با استفاده از پرونده، خصوصیات فردی و تشخیص روانپزشکی بیمار بررسی و ثبت، سپس اطلاعات مربوط به خصوصیات فردی مراقبین و میزان فرسودگی و خستگی روانی آنان توسط پرسشنامه و به صورت مصاحبه جمع آوری شد. داده ها با استفاده از شاخص های توصیفی تحلیلی ارایه گردید.یافته ها: نتایج نشان داد، از مجموع مراقبین، 26.4% فرسودگی و خستگی روانی خفیف، 60.8% متوسط و 12.8% فرسودگی و خستگی شدید داشتند. میانگین فرسودگی و خستگی روانی حاصل از نگهداری و مراقبت بیماران اسکیزوفرن و سایر اختلالات سایکوتیک بیشتر از بیماران با تشخیص اختلال خلق گزارش گردید. 73.6% مراقبین خانوادگی در این مطالعه فرسودگی و خستگی روانی متوسط تا شدید داشتند.نتیجه گیری: پرستاری و مراقبت طولانی مدت از بیماران روانی در منزل، فشار زیادی را به مراقب تحمیل می کند. این فشارها می تواند سلامت روانی مراقبین را به مخاطره انداخته و کیفیت مراقبت و نوع ارتباط با فرد بیمار را مختل نماید و ضرورت انجام مداخلات برای کاهش این فشارها توصیه می شود.

زمینه و هدف: بهداشت جنسی بیماران روانی زن، در سلامتی جسمی- روانی آن ها و جامعه، نقش به سزایی دارد. این پژوهش با هدف تعیین وضعیت بهداشت جنسی زنان بستری در مرکز روان پزشکی رازی شهر تهران در سال های 1380-1382 انجام شد.روش بررسی: مطالعه حاضر، توصیفی و جامعه پژوهش شامل زنان بالغ دارای اختلال روانی و سابقه بستری، به تعداد 580 نفر بود، که به روش سرشماری وارد مطالعه شدند. این پژوهش در مرکز روان پزشکی رازی، واقع در شهر تهران انجام شد و ابزار گردآوری داده ها، برگه ثبت اطلاعات بود، که با مطالعه پرونده ها توسط پژوهشگر تکمیل گردید.یافته ها: 28.7 درصد کل نمونه های پژوهش درگیر رفتار خطرزای تعدد شرکای جنسی بوده و 3.4 درصد افراد سابقه خود فروشی داشتند؛ 6.7 درصد کل واحدهای پژوهش مورد تجاوز جنسی بوده، 5.3 درصد نیز سابقه تماس جنسی با جنس موافق داشته اند. 33 درصد کل واحدهای پژوهش و 42 درصد واحدهای دارای سابقه تماس جنسی، در طول زندگی خود درگیر حداقل یک عامل خطرزای جنسی ابتلای به ایدز بودند.نتیجه گیری: درگیر بودن 33 درصد واحدهای پژوهش با رفتارهای جنسی خطرزای ابتلای به ایدز، بیانگر در معرض خطر بودن بیماران روانی زن است. لذا توصیه می شود، این امر مورد توجه مدیران بهداشتی- درمانی کشور قرار گرفته، تسهیلات لازم برای رفع کـاستی ها فراهم شود. بررسی موانع ارایه و دریافت مراقبت های بهداشت جنسی در این زنان لازم است.

هدف: بررسی حضور بروسلوز(تب مالت) در بیماران روانی.طرح: مطالعه مشاهده ای. روش: مطالعه حاضر بر روی 500 نفر از افراد بستری در بیمارستان اعصاب و روان روزبه تهران انجام شد. در این مطالعه، سرمهای افراد فوق الذکر مورد آزمایشهای آگلوتیناسیون سریع جهت تشخیص حضور آنتی بادیهای ضد بروسلوز قرار گرفت.متعاقبا بر روی موارد مثبت، آزمایشهای آگلوتیناسیون استاندارد (رایت)، مرکاپتوانتانل (2-ME)، کومبس و تثبیت عامل مکمل (CFT) انجام گردید.تجزیه و تحلیلی آماری: آمار توصیفی.نتایج: حضور آنتی بادیهای ضد آنتی ژنهای بروسلوز، در 0.4 درصد از بیماران تشخیص داده شد یعنی از نظر سرم شناسی 0.4 درصد از آنان مبتلا به بروسلوز هستند. آزمایش دو کاپتواتانل فعال بودن بیماری در یکی از افراد (0.2 درصد موارد) را تایید کرد.نتیجه گیری: با توجه به نتایج این مطالعه و یافته های مربوط به بیماریزایی بروسلوز، درصدی از بیماران مراجعه کننده به مراکز روانپزشکی کشور، ممکن است مبتلا به بروسلوز باشند و در آنها علایم و نشانه های اختلالات روانی می تواند ناشی از بروسلوز باشد و یا حداقل به وسیله بروسلوز تشدید شده باشد. تشخیص بروسلوز در این بیماران می تواند حایز اهمیت باشد تا در صورت ابتلا به آن، تحت درمان ضد بروسلوز نیز قرار گیرند چرا که غفلت از آن می تواند سد راه درمان موفق این دسته از بیماران روانی گردد.

سابقه و هدف: از زمانی که حقوقدانان از روانپزشکان خواستند تا در مورد وضعیت روانی مجرمین اظهار نظر کنند، نقش روانپزشکان در تعیین و تبیین میزان صحت و سلامت روانی فرد و میزان مسولیت کیفری وی حایز اهمیت شد. در این مطالعه سعی ما بر این بود که با شناخت عوامل موثر در جرم زایی و جرمهای خشونت بار در بیماران مبتلا به اختلالات روانی گروههای پرخطر را شناسایی و راههای پیشگیری از بروز جرم را بررسی کنیم.مواد و روشها: در این مطالعه 130 بیمار مبتلا به اختلال روانی که از جانب دادگاه جهت بررسی وضعیت روانی و تعیین مسولیت کیفری به بخش روانپزشکی پزشکی قانونی ارجاع شده بودند. مورد بررسی قرار گرفتند. پرسشنامه ای که شامل نوع بیماری نوع جرم ارتکابی، شدت جرم، فاکتورهای دموگرافیک و وضعیت معاینه روانی بود، تکمیل گردید.یافته ها: از 130 بیمار مورد بررسی، بیشترین مجرمین را بیماران مبتلا به اختلال شخصیت تشکیل می دادند در حالیکه شدیدترین جرایم را بیماران سایکوتیک بویژه اسکیزوفرنی و اختلال هذیانی مرتکب شده بودند. همچنین شیوع جرم در این بیماران یا جنس مذکر، مجرد بودن، عدم پذیرش درمان و سربار خانواده بودن ارتباط معنی داری داشت (P=0.01) در حالیکه با عواملی مثل سطح تحصیلات، وضعیت اقتصادی خانواده، مصرف الکل و مواد مخدر، سابقه بروز جرم در بستگان نزدیک و طول مدت بیماری ارتباطی نداشت. شدت جرم فقط با نوع بیماری مرتبط بود و ارتباطی با سایر عوامل نداشت.نتیجه گیری و توصیه ها: از آنجا که یکی از راههای کاهش شیوع در جامعه پیشگیری از وقوع آن است در مورد بیماران مبتلا به اختلالات روانی می توان با شناسایی بیماران پرخطر و درمان آ‎نان به ویژه در مورد بیمارانی که پذیرش درمانی ندارند. از بروز جرم در طیف وسیعی از بیماران روانی جلوگیری کرد.

هدف: تعیین اثربخشی آموزش خانواده بر میزان بار روانی مراقبان خانگی بیماران روانی بستری در بیمارستان نور شهر اصفهان. روش: مطالعه حاضر، به روش کارآزمایی بالینی تصادفی یک سوکور، اثربخشی یک برنامه آموزش روانی گروهی را بر روی 100 نفر مراقب خانوادگی بیماران روانی بستری در بیمارستان نور وابسته به مرکز تحقیقات علوم رفتاری دانشگاه علوم  پزشکی اصفهان، طی یک دوره سه ماهه، مورد آزمون قرار داده است. بار روانی مراقبان با استفاده از پرسش نامه سنجش بار روانی تعیین و برآورد گردید. یافته ها: میانگین نمره بار روانی در مراقبان خانگی بیماران مبتلا به اسکیزوفرنیا و اختلالات خلقی دریافت کننده مداخله آموزش روانی، به طور معنی داری (P=0.001) نسبت به گروه کنترل، کاهش یافت. نتیجه گیری: برنامه مداخله  گروهی به منظور کاهش بار روانی، در نمونه ای از مراقبان خانگی بیماران موثر بود و این امر می تواند کیفیت زندگی بیماران و مراقبان را به طور ضمنی بهبود و ارتقا بخشد.